Art stations fundation - by Grażyna Kulczyk


05.12.2011 - 09.12.2011
Studio Słodownia +3
Cláudia Dias Coaching / Pokaz

Coaching dla profesjonalistów

Poniedziałek 05.12 - Piątek 09.12

Coaching odwołany ze względu na chorobę artystki.

WARSZTAT
Warsztat jest miejscem uczenia fachu, sztuki, profesji; innymi słowy jest miejscem pracy. Jest to przestrzeń laboratoryjna, w której powstają nie tylko „przedmioty”, lecz gdzie ćwiczone są skuteczniejsze metody produkcji. Umożliwiające one wytworzenie finalnego produktu, lepiej dostosowanego do potrzeb nabywcy.
Moim zdaniem zasada ta stosuje się również do teatru i ogólnie rzecz biorąc do sztuk performatywnych.
Dlatego właśnie warsztat ten jest miejscem pracy, w którym uczymy się fachu, a więc przedstawiania.
Warsztat prowadzę jako przestrzeń przed sztuką, która w praktyce kwestionuje sposoby przedstawiania. Jest to więc warsztat poświęcony teoretycznej i praktycznej refleksji nad pracą sceniczną.

ZAWÓD
Dla mnie bycie na scenie nie jest synonimem udawania. I właśnie dlatego, że nie udajemy zanurzenia w rzeczywistości mamy świadomość przebywania w przestrzeni fikcyjnej. Jednak zajmujące określoną przestrzeń ciało jest realne. Jest to ciało, które będąc realne stwarza konieczny dystans pomiędzy tym, czym jest, a tym, co robi. Powiedzmy, iż jest to realne ciało świadome faktu tworzenia fikcji. Ciało to nie ukazuje już jakiegoś tematu w kategoriach prawdy i kłamstwa, a ogranicza się do tego, co wiarogodne. Ciało to odrzuca sztuczność w ramach konwencji scenicznych.

RZEMIEŚLNICY
Odrzucenie sztuczności oznacza odrzucenie „twórczego” gestu, koncepcji według której funkcją aktora jest stwarzanie. W tym sensie wyzwaniem dla uczestnika warsztatu jest uznanie swojej roli odtwórcy oraz faktu, że gesty odgrywają określone funkcje. W tym sensie wykonawcy nie są stwórcami samych wydarzeń, a jedynie warunków umożliwiających ich zaistnienie. Oznacza to pracę polegającą na oczyszczeniu impulsów i odruchów. Podążanie za impulsem bądź ograniczanie się do prostych reakcji na wcześniejsze działanie nie jest jednoznaczne z wolnością. Działanie pod wpływem odruchu pobudza wolość i autentyczność, tak jakby myśl była warunkiem niezbywalnym bycia wolnym i autentycznym. Dzieje się tak, że to, czego pragniemy jest zanieczyszczone mnóstwem informacji, które przywykliśmy nazywać „własnymi”, lecz które do nas nie należą i nas nie określają. Bycie wolnym oznacza myślenie, podejmowanie wyborów i odpowiedzialności za nie. Stąd też znaczna część pracy w ramach warsztatów polegać będzie na zapewnieniu każdemu z uczestników narzędzi, które pomogą im w uzyskaniu wolności do podejmowania świadomych wyborów.

NARZĘDZIA
Narzędzia metody kompozycji w czasie rzeczywistym podporządkowane są zasadom umożliwiającym zaistnienie platformy porozumienia i komunikacji, wypracowanie jakiegoś wspólnego języka niezbędnego dla dialogu w ramach grupy ludzi (do której zaliczam również widza). Trzeba mieć na uwadze, że metoda ta nie jest metodą estetyczną, gdyż zarówno wykorzystywane pojęcia jak i wytworzona wyobraźnia zależą od uczestników, którzy będą usiłować wypracować własny styl i osiągnąć wolność stosując się do powyższych zasad. 

Cláudia Dias ur. 10.08.72. Naukę tańca rozpoczęła w Akademii w Almadzie, w Portugalii (1980/89). Kontynuowała ją dzięki stypendium ufundowanym przez Companhia de Dança de Lisboa (1987/89). Uczestniczyła w Kursie Współczesnego Tańca Profesjonalnego w ramach Fórum Dança (1987/89). Ukończyła kurs zarządzania projektami kultury w ramach Cultideias (2009). Rozpoczęła działalność artystyczną w Grupie Tańca w Almadzie (1990/97). Była członkinią grupy artystycznej Ninho de Víboras (1997/2004). Członkini RE.AL, grupy współpracujących ze sobą wykonawców, teoretyków i artystów, którzy walnie przyczynili się do wypracowania metody kompozycji w czasie rzeczywistym (Real Time Composition); była czołową wykonawczynią przedstawień João Fiadeiro (2001/2009). Jest autorką przedstawień One Woman Show (2003), Visita Guiada (2005), Das coisas nascem coisas (2008) oraz performansu/instalacji 23+1 (2009). Wraz z Márcia Lança opracowała i przeprowadziła program szkoleń pedagogicznych w zakresie kompozycji choreograficznej w Młodzieżowym Domu Kultury w Almadzie. Pokłosiem tych kursów było wyreżyserowanie przez artystkę przedstawienia Vende-se país solarengo com vista para o mar (2010). Wraz z Mónią Motą i João Samõesem założyła stowarzyszenie kulturalne Os Três Caracóis (2010). Obecnie artystka pracuje nad nowym projektem, którego premiera odbędzie się w 2011 r. Jej twórczość w zakresie sztuk performatywnych prezentowana była w wielu salach teatralnych i na festiwalach w Portugalii, Hiszpanii, Włoszech, Grecji, Francji, Belgii, Szwajcarii, Walii i Brazylii.

mkidn22