Art stations fundation - by Grażyna Kulczyk


27.11.2011
19:00
Studio Słodownia +3
Jurij Konjar Wariacje Goldbergowskie spektakl

koncept / wykonanie 
Jurij Konjar

muzyka 
Johann Sebastian Bach „Wariacje Goldbergowskie”

koprodukcja
Tanzquartier Wien / przy wsparciu Ministerstwa Kultury Słowenii

W 2007 roku zacząłem przyglądać się pracy wideo Waltera Verdina pt. „Wariacje Goldbergowskie”, opartej na performansie Steve’a Paxtona „Wariacje Goldbergowskie J. S. Bacha, w wykonaniu Glena Goulda, improwizacja Steve Paxton”. Dzięki całemu łańcuchowi zdarzeń i wyborów, zainspirowany tańcem Paxtona rozpocząłem stałą praktykę – codziennie ćwiczenia zgłębiające procesy zachodzące na moment przed i w trakcie pojawiającego się ruchu.

(fragment listu do Steve’a Paxtona z 15.12.2009): 
„Po tym, jak przestałem imitować twój sposób poruszania się, co stało się dość szybko, zacząłem skupiać się na tym, co, jak zauważyłem, zajmowało także i Ciebie: wyszedłem poza formę.
Zaobserwowałem, że wykorzystujesz formę jedynie jako środek do osiągnięcia celu. Czułem, że forma stanowiła tylko jeden z elementów układanki. Prawdziwym procesem, którego byłem świadkiem, była komunikacja, przepływ informacji w czasie rzeczywistym, kiedy to widzimy nie tylko efekt końcowy, krok czy gest, lecz moment, w którym ukazuje się nam także sam proces jego powstawania.
Poczułem, że w tym co robisz na swój sposób nie ma czasu, w sensie: nie ma przeszłości, a następnie komentarza dotyczącego przeszłości, który byłby przyszłością. Jest tylko ciąg chwil, z których każda nieprzerwanie otwarta jest na zmiany gdy tylko pojawią się nowe informacje. Wszystko co widziałem, to nieustannie trwająca chwila. Ani czas, ani ciało nie zostały sfargmentaryzowane. Wszystko jest jednością, w ramach której zdarza się coś, co nazywam roboczo „poszukiwaniem wyjść” – odkrywaniem drzwi, które można otworzyć i którymi w danej chwili można poprowadzić ruch nie tyle podążając za ideą stworzoną uprzednio w umyśle, co na swój sposób myśląc i decydując tu i teraz, z wnętrza ciała. Jeśli miałbym nazwać to jednym słowem, nazwałbym to Cierpliwością.
Doszedłem do wniosku, że gdybym miał odwołać się do Twojej pracy, podjęcie tych kwestii byłoby o wiele istotniejsze, niż założenie po prostu czarnych spodni i naśladowanie Twoich ruchów.
Tematy te są także tym, co na ten moment interesuje mnie najbardziej w Twojej pracy i gdybyśmy jutro mieli możność wypicia wspólnie kawy czy spotkania w studiu, właśnie o to chciałbym Ciebie zapytać.”

Z wyrazami wdzięczności dla Steve’a Paxtona i Lisy Nelson za współpracę, rady i gościnność; dla Guido Reimnitza za stałe wsparcie i przyjaźń; oraz dla Emila Hrvatina i jego „Fake It!” za inspiracje dla projektu i nieustanne stawianie wyzwań jego założeniom.
Z podziękowaniami dla Fransa Poelstry, Dejana Srhoja, Ayse Orhon, Sevi Algan, Svenji Gassen, Marjety Lavrič, Mali Kline, Gregor Kamnikar, Vivany Tobi, Magali del Hoyo, Sandry Noeth, Francois Pettiaux, Martina Kilvady, Angeli Vadori i Naiary Mendioroz.

Jurij Konjar (Słowenia)
Po ukończeniu kursów judo, zaczął trenować taniec towarzyski, by wkrótce porzucić go dla tańca modern, którego uczył się w różnych centrach w Nowym Jorku. Studiował także taniec musicalowy w Urdang Academy w londyńskim Covent Garden. Tańca współczesnego uczył się w prestiżowej szkole PARTS w Brukseli. Był dwukrotnym stypendystą programu DanceWeb przyznawanego przez wiedeński festiwal ImPulsTanz. Współpracował jako tancerz z wieloma choreografami – m.in. z Sidi Larbi Cherkaoui / Les Ballets C de la B, Roberto Olivanem, Mają Delak, Janezem Janša / Exodos Slovenia, Borisem Charmatzem; obecnie praktykuje „Tuning scores” z Lisą Nelson. Autorskie spektakle Jurija to prace realziowane m.in. we współpracy z Gabrielle Nankivell („The Right Mistakes”, „Documentary”, „Open Space Hotel”), trio „Catharsis for Beginners” z Peterem Jaško i Milanem Herichem (nagroda publiczności za najlepszy spektakl słoweńskiej platformy tańca Gibanica 2005), solo „Ulysses” oraz improwizowane „Wariacje Goldbergowskie”, które miały swoją premierę w listopadzie 2011 roku w wiedeńskim Leopold Museum. Spektakl jest owocem dwuletnich studiów nad kultowymi „Wariacjami Goldbergowskimi” Steve’a Paxtona z 1986 roku. Praca nad przedstawieniem oparta była w dużej części także na pisaniu – tworzeniu słownictwa i języka do opisu procesu powstawania „Wariacji…”. Efektem tej pracy jest zbiór tekstów „Chapbook” opublikowany przez „Contact Quarterly” w maju 2011 roku.

OMND PL6