Art stations fundation - by Grażyna Kulczyk


02.06.2005
19:00
Studio Słodownia +3
Cie Gilles Jobin Steak House spektakl

choreografia 
Gilles Jobin

tancerze 
Jean-Pierre Bonomo, Niki Good, Marie-Caroline Hominal, Gilles Jobin, Susana Panades Diaz, Rudi Van Der Merwe

muzyka 
Cristian Vogel

koncepcja instrumentu
Angus Cristian Vogel

realizacja instrumentu
Angus Simon Jobin

scenografia 
Sylvie Kleiber 

kostiumy 
Karine Vintache

światła
Frédéric Richard

Wszystko zaczyna się w przestrzeni, która nas otacza, pełnej różnego rodzaju obiektów - ścian i mebli, koców, przedmiotów codziennego użytku - tam, gdzie żyjemy i gdzie należymy. Spróbowałem sobie wyobrazić machinę nieustannie produkującą obrazy. Zamkniętą przestrzeń wyczarowującą obrazy. W takiej przestrzeni ciała tancerzy są nieustannie blisko siebie: żyją razem, dzielą wspólne sprawy i oddziałują na otoczenie. Zachowują się absurdalnie, ale zdają się zachowywać tak celowo...

A więc nie tyle chaos, co nie-porządek. Nie-porządek i bliskość. Żadne zwyczajowe reguły nie obowiązują. Traktując nie-normalne akcje w sposób normalny, zaczyna pojawiać się dystans. Jak w kreskówce, akcja nabudowywana w onirycznym procesie staje się surrealistyczna. Ta logika absurdu jest zdecydowanie interesującą nas ścieżką.

A potem dekonstrukcja przestrzeni powoduje rozsypanie ciał. Nikt już nie wie, co będzie dalej...
Gilles Jobin

 

we Wstędze Moebiusa poruszający się przez większość czasu na czworakach tancerze zaczynają po pewnym czasie wyglądać jak majestatycznie płynące przez przestrzeń wymarłe dinozaury. Na początku ubrani w codzienne stroje sportowe, w trakcie przedstawienia z istot człekokształtnych przeistaczają się w sposób fascynujący w wielkie gady, jakby inscenizowali historię ewolucji, jakby przypominali nam, skąd jesteśmy. To przepiękne, poetyckie, pełne zawieszeń tempa przedstawienie jest podróżą do wiecznego początku, ale też kontemplacją ludzkiego ciała odnajdującego się w geometrycznie zorganizowanej przestrzeni, zanurzonego w ambientowej magmie pulsujących dźwięków, odkrywającego swoją zapisaną gdzieś na wstędze nieskończoności naturę. Na naszych oczach ciała tancerzy przechodzą powolny proces doświadczania długich fraz ruchu, skupionego poszukiwania właściwej (naturalnej? pierwotnej?) pracy mięśni, wpisywania się w narzucony schemat, geometryczną matrycę zapisaną na podłodze. Wzruszająco piękny spektakl Jobina to czysta poezja ludzkiego ciała w ruchu odsłaniająca przed człowiekiem jego zagłuszane przez cywilizację związki z naturą i jej historią. Dawno w Polsce nie oglądaliśmy podobnie mądrego i dojrzałego przedstawienia.

Joanna Leśnierowska, Didaskalia

Gilles Jobin jest tym, który się odważył...

Le Monde

Niektórzy, mówiąc o Gilles’u Jobin, przywołują „dehumanizujący” charakter jego spektakli: nagie ciało i świetlistą pełną surowych dźwięków atmosferę, która dla wielu staje się narzędziem scenicznego wyobcowania i deformacji. Wydaje mi się jednak, że jest wprost przeciwnie: Jobin poszukuje Źródeł ruchu. Eksponując nagość, ukazuje kruchość ciała, czyniąc z niego nie tyle instrument dl tańca, co jego temat.

Anna Hohler, Le Temps

(w spektaklu) 'A+B=X', Gilles Jobin delikatnie acz celnie zamienia ludzkie ciało w artystyczny obiekt. Nagie ciała jak łodygi egzotycznych roślin wiją się, jak nieziemskie istoty pełzają po scenie by na moment zastygnąć jak abstrakcyjna rzeźba.

Neue Zürcher Zeitung

[w najnowszym spektaklu] Gilles Jobin, znany ze swej radykalnej i zdeformowanej wizji ludzkiego ciała i eksperymentów z sugestywnością, pracuje nad obrazami rozpiętymi między abstrakcją i fantazją. W choreografii operuje rzeczywistością po to, by zaraz od niej uciec. (…). Używa tego, co codzienne i banalne pokazując cielesną bliskość zderzoną na scenie z surową realistyczną scenografią. (…) w nowej produkcji Jobin pokazuje ciągle zmieniający się rytm zmian między Intymnością i zewnętrznym światem poszukując przestrzeni „pomiędzy”…

Irene Filiberti, journalist, Le Théâtre de la Ville, Paris

 

Gilles Jobin (choreograf/tancerz) Międzynarodową sławę przyniosła mu już pierwsza choreografia dla trzech tancerzy A + B = X stworzona w 1997 roku w Lozannie, która uczyniła z Jobina jednego z najważniejszych przedstawicieli młodej generacji choreografów stając się jednocześnie wzorem i głosem niezależnych artystów szwajcarskich (od 2003 roku przewodniczy zrzeszeniu twórców tańca współczesnego z siedzibą w Genewie). Od swego debiutu Jobin stworzył szereg choreografii rezydując w The Place w Londynie (gdzie wsławił się m. in. współpracą z kontrowersyjnym brytyjskim performerem i artystą wideo Franko B.) oraz współpracując z teatrami we Francji (Braindance w Nyon, 1999; Moebius strip w Théâtre de la Ville/ Paryż, 2001) i Berlinie (Under construction w Schaubuehne, 2002). Kolejne premiery i tournee po Europie, Ameryce i Afryce przyniosły mu rozgłos i międzynarodowe uznanie krytyki. W 2003 roku Jobin zdecydował się przyjąć propozycję Balet du Grand Théâtre w Genewie i stworzył spektakl dla 21 tancerzy przenosząc jednocześnie swój teatr i założoną przez siebie w Anglii Parano Foundation z powrotem do Szwajcarii. W tym samym czasie powstała także choreografia Delicado dla dwunastu tancerek z portugalskiego Baletu Gulbekiana. W 1999 roku Gilles Jobin otrzymał za swa twórczośc nagrodę Zuricher Theater Spektakel, a w roku 2000 był jednym z laureatów promującej artystyczne osobowości nagrody Fundacji Vaudoise. Rok później jako pierwszy szwajcarski choreograf otrzymał prestiżową nagrodę da młodych talentów kanadyjskiego stowarzyszenia SACD. W 2004 roku został wyróżniony za dotychczasowy całokształt twórczości przez wydział kultury kantonu Vaud. W tym samym roku został choreografem-rezydentem w Théâtre Arsenic w Lozannie. O pracy i spektaklach Jobina powstało szereg filmów prezentowanych na wielu festiwalach, a dokument o przedstawieniu Moebius Strip otrzymał główną nagrodę na festiwalu Dance Screen 2002 w Monaco, a także na festiwalu w Bergamo oraz nominacje do głównej nagrody w ramach festiwalu ON CAMERA w Lincoln Center w Nowym Yorku (2004). W roku 2002 szwajcarska fundacja kultury Pro Helvetia wydała w serii „Artyści” tom poświęcony w całości artystycznym dokonaniom Gilles’a Jobin.

Sztuka Gilles’a Jobin opiera się na przekonaniu o złożoności ludzkiego umysłu i jego relacji z ciałem. Głównym celem choreografa jest w serii silnych obrazów przywrócenie ciału jego własnego głosu. W centrum zainteresowania Jobina leży zwłaszcza egzystencjalny związek duszy i ciała zgłębiany nie tylko poprzez ciało w ruchu, ale także ciało obserwujące ruch i indywidualnie go interpretujące. Myśli i emocje przywoływane przez obrazy są istotną częścią samej choreografii. Jobin wierzy bowiem, że taniec musi mieć zarówno wymiar przestrzenny i fizyczny, ale i emocjonalny oraz społeczny, a może nawet polityczny. W swoich choreografiach łączy różne środki wyrazu – zwłaszcza taniec i sztuki wizualne – by wykreować dla każdego spektaklu uniwersalny język oparty na doświadczeniach wyniesionych z poprzednich kreacji i artystycznie przetworzonych w nowa sceniczna i ruchową jakość.

Spektakl wspierany przez: Pro Helvetia - Art Council of Switzerland