Art stations fundation - by Grażyna Kulczyk


08.01.2019
19:00
Nowy Teatr Warszawa
JAK ZOBCZYĆ TANIEC? WYKŁADY / POSZERZANIE POLA

wykłady:

05.07.2018 godz.20.00
31.10.2018 godz.19:00
08.01.2019 godz.19:00

Nowy Teatr logo SM

35671815 1788357817891700 6625099333115052032 o

Jak zobaczyć taniec?

Czyli teoretyczne i praktyczne ĆWICZENIA W PATRZENIU w ramach programu POSZERZANIE POLA

 

Jeśli nigdy nie byłeś/łaś na spektaklu tańca

Jeśli zawsze chciałeś/łaś tego spróbować

Jeśli czasem masz wrażenie, że nie wiesz, z czym taniec się je , i czy w ogóle  jest  to jadalne

Jeśli nie do końca jasno postrzegasz różnicę między tańcem a choreografią

Jeśli jesteś tanecznym entuzjastą, obecnym i/ lub przyszłym, i chcesz pogłębić swoją wiedzę

Jeśli widziałeś już choreograficzne spektakle , i z pewną dozą nieśmiałości, ale jednak chcesz się temu bliżej przyjrzeć,

albo w ogóle boisz się powrócić do tańca, bo czujesz, że nie wszystko rozumiesz

lub że nie rozumiesz z niego  nic

Nie martw się, nie jesteś sam.    

Dance is hard to see oświadczyła  już w 1966 roku, w samym punkcie kulminacyjnym tanecznej rewolucji  uznawanej oficjalnie za początek współczesnej choreografii, jej pionierka  - Yvonne Rainer (przy okazji świadomie wykorzystując  fakt, że  angielskie to see oznacza zarówno dostrzeżenie czegoś, jak  i tego  zrozumienie).   Rewolucji tej towarzyszyło dobrze dziś znane hasło demokratyzacji tańca, którego bezpośrednim wyrazem stało się  radykalne  poszerzenie tanecznego słownika o działania znane nam z codziennego życia, z bieganiem i chodzeniem na czele, co pozwoliło choreografom  utworzyć  egalitarną przestrzeń wspólnoty działających i oglądających. W rzeczywistości jednak chodziło wtedy  o coś więcej: o naukę nowego sposobu patrzenia na, oraz dostrzegania tańca i jego organizacji – choreografii - która jako efemeryczna sztuka wymyka się naszemu postrzeżeniu. I want my dance to be a superstar! wyznała także Rainer , co doprowadziło do zerwania z tradycyjną narracją, pozbawiło taniec przyczynowo-skutkowego spoiwa,  oddzieliło go od osoby autora, uczyniło z tańca autonomiczny obiekt, a z ciała - głównego bohatera tej sztuki, podmiot i przedmiot choreografii. Poprzez programowe ujawnianie choreograficznych szwów,  koncentrację na prostych zadaniach, odsłanianie zasad rządzących organizacją ruchu, stworzono ramę nobilitującą ciało w ruchu i podnoszącą je do rangi obiektu, na który warto patrzeć, jak na każde inne dzieło sztuki. I co najważniejsze, przekierowano uwagę widza na wcześniej niezauważaną, a wszechobecną –  choreografię codziennego życia,  czyniąc z otaczającej nas rzeczywistości (także społecznej, także politycznej)   istotny, wspólny działającym i oglądającym,  punkt odniesienia.

W ramach serii spotkań towarzyszących kolejnym premierom programu Poszerzanie pola  kurator programu Joanna Leśnierowska zaprosi Was do wspólnych ćwiczeń w patrzeniu na taniec.

Podczas  inaugurującego cykl spotkania  dowiecie się jak doszło do tego, że nie tylko bieganie i chodzenie jest tańcem,  ale każdy najmniejszy możliwy do pomyślenia gest, a nawet sama już myśl o nim oraz -  jak narodziła się współczesna choreografia, dla której umysł stał się mięśniem,  który można ćwiczyć, i dla której materiałem może być  nie tylko ludzkie ciało w ruchu (lub bezruchu), ale i obiekty, słowa , obrazy, i  myśli… oraz jakie strategie czynienia choreografii widzialną  aplikują współcześni artyści?

Następnie podążymy za tanecznym superbohaterem – CIAŁEM - przedmiotem i podmiotem choreografii. Przyjrzymy się, jak dzisiejsi artyści tańca dekonstruują – i to na naszych oczach! - jego obraz kwestionując jednocześnie cielesną tożsamość i autonomię. Razem z pracami wybitnych choreografów spojrzymy na ciało jak na krajobraz w nieustannej przemianie, postrzeżemy je  jako obiekt i jako proces, i zapytamy miedzy innymi  - czy to my mamy ciało  czy raczej nim jesteśmy?  czy jednak żyje ono swoim życiem?

Na koniec  przyjrzymy się problemowi oryginalności (autentyczności) i autorstwa współczesnej  choreografii. Wychodząc  od najprostszego  pytania o copyright ruchu codziennego (bo jeśli chodzenie jest tańcem, to kto jest jego  „wynalazcą”? Kto je stworzył? Kto jest jego autorem? ), przez horyzontalne formy współpracy i kolektywne tworzenie choreografii,   aż do gorącego tematu  kulturowych (i popkulturowych) zapożyczeń i zawłaszczeń (appropriations). Naśladujący paryski styl i krok modowych wybiegów   vouguing , twerkująca na koncercie Miley Cyrrus, biali hiphopowcy i b-boye, zbudowany na cytatach izraelski folk czy klubowy dance floor i internetowy gif przeniesione wprost na scenę. Kiedy zapożyczenie staje się inspiracją, kiedy zawłaszczeniem, a kiedy zwykłą (jeśli  można o niej jeszcze w ogóle mówić) kradzieżą?   Oraz  w jaki sposób  czynią z zapożyczeń temat i strategię  współcześni choreografowie?

W ramach wszystkich spotkań będziemy oglądać fragmenty rejestracji kultowych spektakli oraz dyskutować na czym polega w praktyce wizualny aktywizm choreografii.

Każdej premierze w ramach programu towarzyszyć będzie także okazja do ĆWICZEŃ PRAKTYCZNYCH. Zaprosimy Was na wspólne oglądanie przygotowywanych premier oraz rozmowy z ich twórcami, by - uwrażliwionym już okiem, wyposażeni w odpowiednie okulary, z różnych perspektyw i świadomi wielu kontekstów -  wspólnie praktykować oglądanie i rozumienie najnowszej choreografii  i poszerzać własne pole jej widzenia.