Art stations fundation - by Grażyna Kulczyk


25.10.2018
19:00
Studio Słodownia +3

Bilety w cenie 20/15zł (normalny/ulgowy) do nabycia w punktach informacyjnych Starego Browaru, księgarniach Empik oraz na portalu ebilet.pl

TEATR TAŃCA CARO / MACIEJ KUŹMIŃSKI ARCHIPELAG SPEKTAKL

logo polska siec tanca

Prezentacja w ramach
Polskiej Sieci Tańca

choreografia, dźwięk, produkcja
Maciej Kuźmiński

wykonanie i kreacja
Anna Mikuła, Grzegorz Łabuda, Monika Witkowska, Zuzanna Kasprzyk, Karol Miękina

dramaturgia i prowadzenie aktorskie
Adam Hypki

reżyseria oświetlenia
Ewa Garniec

kostiumy
Justyna Jakubczyk-Lassota

producenci
Teatr Tańca Caro wraz z Centrum Kultury i Sztuki im. A. Meżeryckiego w Siedlcach, Miejski Dom Kultury w Zduńskiej Woli, JOHAN Centrum w Pilźnie

wsparcie
Centrum Kultury i Sztuki im. A. Meżeryckiego w Siedlcach,
Miejski Dom Kultury w Zduńskiej Woli,
JOHAN Centrum w Pilźnie,
Visegrad Artist Residency Fund – granty dla sztuk performatywnych, Wschodnioeuropejska Platforma Sztuk Performatywnych – wsparcie z programu małych grantów,
Instytut Muzyki i Tańca – wsparcie z programu “Scena dla Tańca 2017”

czas trwania
70 min

ARCHIPELAG

Pierwszy spektakl Kuźmińskiego dla Teatru Tańca Caro to złożony z okruchów wspomnień kalejdoskop obrazów, który ukazuje człowieka zawieszonego w przestrzeni, gdzie czas nie płynie linearnie. Powracające i pozornie niezwiązane ze sobą sceny nawiązują do współczesnego, fragmentarycznego świata, którego wirtualne i rzeczywiste sfery zlewają się między sobą.

Pięcioro tancerzy tworzy obraz rodziny, ukazanej w ponadczasowym ujęciu. Sceniczne postaci, każda ze swoją historią i pragnieniami, poruszają się w surrealistycznej przestrzeni zamieszkałej na stałe jedynie przez meble I ubrania – doskonałe nośniki czasu i pamięci.Ukazani na przemian w ruchu i zawieszeniu bohaterowie stają się częścią archipelagu wspomnień, który stopniowo wyłania się jako obrazy na długo zapadający w pamięć widza.

Choreograf w konsekwentny ukazuje osamotnienie jednostki poprzez zamierzony brak dotyku fizycznego między aktorami. Często wykorzystywane przez niego wyraziste, barwne obrazy sceniczne potęgują wrażenie przemieszczasnia się aktorów w przestrzeni. Twórca kontrastuje to jednak z momentami zawieszenia, w których człowiek ukazany jest w zwolnionym tempie, albo wręcz w boleśnie przedłużonym bezruchu. Fragmentaryczność kompozycji, egzystencjalna tematyka oraz nawiązania do filozofii XXI w. ( w tym wypadku koncepcja time-image Gillesa Deleuze’a ) składają się na stopniowo wyłaniający się styl Macieja Kuźmińskiego.